محققان آزمایشگاه هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد رباتی به نام RoboPanoptes ساختند که برخلاف بازوهای معمول رباتیک، دارای ۹ درجه آزادی و ۲۱ دوربین در سراسر بدنهاش است — یعنی «چشمانی در سراسر بدن».
این طراحی غیرمتعارف امکان درک محیط از زوایای متعدد را فراهم میکند؛ برای مثال در یک وظیفه باز کردن جعبه، ربات نمیخواهد تنها به دوربینی در یکی از نقاط دلبخواه اکتفا کند؛ بلکه میتواند از میان تمام دوربینها برای یافتن لبه باز کردن جعبه استفاده کند.
کنترل این ربات با استفاده از یک سیستم leader-follower teleoperation صورت گرفته است؛ به این معنی که اپراتور حرکات یک «رهبر» را کنترل میکند و همان حرکات به ربات اصلی ارسال میشود. این کار باعث شده سرعت انجام وظایف (مثل جابجایی مربعها) از ۹٫۳ ثانیه به ۲ ثانیه کاهش یابد.
در طراحی الگوریتم، تیم آزمایش از یک سیاست تصویری-حرکتی (visuomotor policy) بهره گرفته است که با افزودن اطلاعات موقعیت دوربینها (pose encoding) و استفاده از روشی به نام blink training برای مقابله با تأخیرها یا خاموش شدن موقت دوربینها، دقت ربات در انجام وظایف پیچیده را بهبود دادهاند — در یکی از وظایف، موفقیت از ۲۸٪ به ۸۳٪ رسید و با blink training تا ۹۴٪ ارتقا یافت.
همچنین، در همان پژوهش تیمی از محققان روش DGDM (Dynamics-Guided Diffusion Model) را معرفی کردند که به جای افزودن حسگر، سعی میکند ربات را طوری طراحی کند که بدون حسگر بتواند وظایف مشخص را به شکل ذاتی انجام دهد؛ یعنی هوشمندیِ مکانیکی که نیازی به حسگر چندگانه ندارد.
به گفته محققان، این دو رویکرد — یکی با حسی فراگیر و دیگری با طراحی هوشمند بدون حسگر — مکمل هم هستند و نمایانگر آیندهای هستند که در آن رباتها شکلها و قابلیتهایی بهکلی متفاوت از مدلهای متعارف پیدا میکنند.
https://ai.stanford.edu/blog/robopanoptes/?utm_source=chatgpt.com